Column

Vier seizoenen later

Laatst plaatste ik een blogpost waarin ik vertelde dat ik stop met mijn columns voor Stichting Onzichtbaar Ziek. De site van OZ is namelijk uit te lucht. Tijdelijk gelukkig. En waarschijnlijk is die veel sneller online weer dan verwacht. Dus mijn slechte nieuws wordt goed nieuws. Ik blijf gewoon columns schrijven voor OZ. JOE-PIE!!

Vandaag mijn eerste echte column voor mijn serie over herstel. Nu de Lyme behandeling klaar is, voel ik mij echt vooruitgaan. Dat ik eindelijk vooruitgang boek, voelt zo geweldig. Dat eindpunt, een gezonde Ankie, daar ben ik nog niet. Maar elke dag kom ik daar een stukje dichterbij. Mijn mantra voor nu: vastleggen-in-volledig-scherm-4-11-2016-152413-bmp

Deze column staat nog niet op de site Onzichtbaar Ziek. Ik weet niet of die erop komt. Dat is nog even afwachten. Maar voor nu staat die sowieso hier. Laat je me weten wat je ervan vindt? 😉

————————————————————————————————————————————————————–vastleggen-in-volledig-scherm-20-10-2016-185304-bmp

De blaadjes knisperen onder mijn voeten. Mijn hond trekt ongeduldig aan de riem. Hij is blij, ik zie het aan zijn loopje. Zijn staartje als een palmboom fier omhoog. Ineens overvalt mij een gevoel. Ik heb kriebels in mijn buik. In eerste instantie begrijp ik er niks van. Waar komen die rillingen vandaan? Ineens besef ik: ik voel mij gelukkig!

Alles viel eventjes op zijn plek. Het frisse windje, allerlei kleuren in de boom, het feit dat ik een stukje kon lopen met mijn hond. Ik realiseerde mij ineens hoe ver ik ben gekomen. Hoe anders mijn leven eruitzag vorig jaar toen de blaadjes van de bomen vielen. Toen zag ik vanuit mijn bed hoe de dagen steeds donkerder kleurden. Mijn stemming parallel aan de natuur. Het werd steeds grauwer, donkerder en kouder. Alsof het altijd zo zou blijven. Ik kon mij niet voorstellen dat de zon op een dag weer zou gaan schijnen.

De herfst maakte plaats voor de winter. Nog donkerder, nog kouder. Mijn slechtste periode ooit. Ik kon nauwelijks mijn bed uit komen. Lyme was de baas. Soms was ik uren van de wereld, omdat ik hem aanviel. Hij werd dan woest. Ik heb de vorige herfst en winter als verschrikkelijk ervaren. Doodongelukkig was ik. Er was nog maar weinig over van de oude Anke. Van een jonge meid in de bloei veranderde ik in een dorre tak.

‘Dit komt nooit meer goed’. Ik durfde dit niet hardop te zeggen. Bang om mijn familie en vrienden te kwetsen. Maar ik had het gelukkig mis. Aan die koude periode kwam een einde. De lente begon. En net zoals de bomen, planten en bloemen bloeide ik langzamerhand ook weer op. Stapje voor stapje ging ik vooruit. Op mijn vale gezicht kwamen rode blosjes, mijn doffe ogen kregen weer een twinkel. Ik had het eerst niet door, maar al die tijd groeide ik.

Het is nu een jaar later en ik loop dus door het bos met mijn hondje. Vier seizoenen verder. Wat een verschil met toen. Ik ben hier zo dankbaar voor. Ik weet dat ik nog een lange weg te gaan heb. Ik ben nog lang niet uitgegroeid. Gezond ben ik nog zeker niet. Maar ik heb vertrouwen dat ik blijf verbeteren. Hoe grauw en uitzichtloos het er ook allemaal uitziet, het kan dus echt veranderen. En zie ik het even niet meer zitten, dan kijk ik naar de bomen. Die weten al jaren dat de donkere dagen niet voor altijd zijn.

xx anke

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s