Column

3 stappen vooruit, 2 achteruit

Het is weer tijd voor een column van mij voor Stichting Onzichtbaar Ziek. Ik blijf het tof vinden om te doen. Columns schrijven, dat past mij wel. Hopelijk vind je deze column goed. Laat je het mij in een berichtje weten?

Wil je mijn column lezen? Klik dan hier om naar de website van Onzichtbaar Ziek te gaan. Of lees mijn column hieronder.

—————————————————————————————————————————————-

3 stappen vooruit, 2 achteruit

afbeelding column 4

Daar staat mijn pionnetje. Groen, de kleur van Lyme. Ik moet nog een hele weg afleggen. Een weg vol obstakels, vol overwinningen. Het einde is in zicht. Of lijkt dat maar zo? Soms is het alsof ik hem met mijn vingertoppen kan raken. Maar soms voelt het alsof ik er nooit zal komen. Het hang allemaal af van die twee dobbelstenen in mijn hand. Gooi ik goede of slechte ogen. Geluk of ongeluk. Ik heb zelf geen controle. De dobbelsteen beslist. Eén ding is zeker, ik moet dit pad doorlopen. Met mijn gezicht gericht op die eindstreep. Hopen dat ik daar ooit op belandt.

Ganzenbord, wie kent dat niet? Leuk spelletje. Nooit gedacht dat ik op een dag zelf op dat bord zou staan. Want zo voelt het. Mijn versie heet Tekenbord. En dan blijkt het helemaal niet zo’n leuk spelletje te zijn. Het is moeilijk, frustrerend en vol onzekerheid. Ik ben de Start net voorbij. De Lyme-behandeling lijkt klaar. Nu begint het herstelproces. Die eindstreep, dat is mijn doel. Dat Lymeloze vakje. Maar zo ver is het nog niet. Het spel is net begonnen.

Mijn laatste Lyme behandeling is twee maanden geleden. De Lyme lijkt weg. Maar zeker weten doe ik niet. Dat weet je nooit. Lyme is een sluw monstertje. Speelt graag verstoppertje. Maar ik ben positief, want ik merk verschil. Ik heb er ineens goede dagen tussen zitten. Goede en slechte dagen wisselen elkaar in rap tempo af. Ik vlieg alle kanten op.

Herstellen gaat niet in een mooie, rechte lijn. Nee, het is drie stappen voorruit en weer twee achteruit. De goede dagen zijn die stapjes vooruit. De dobbelsteen heeft mij op een goed vakje gezet. ‘Een cappuccino drinken in de stad’, ‘een boswandeling met de hond’ of ‘een uurtje later naar bed’. Terechtkomen op zo’n vakje voelt fantastisch. Het geeft mij een flinke boost. En het allerbelangrijkste, het geeft mij hoop.

Ik zit in een positieve flow en BAM het is weer mis. Ik beland op een slecht vakje. ‘je kan de trap niet op’, ‘je krijg een Crash en bent een paar uur van de wereld’ of ‘een pijnaanval: blijf de hele dag in bed’. Dat komt hard aan. Ik raak teleurgesteld, gefrustreerd, maar vooral bang. Word ik ooit beter? Haal ik die eindstreep wel? Of blijf ik altijd op Start hangen? Die onzekerheid is mindfucking. De twijfel slaat toe.

Wat kan ik doen als ik op zo’n slecht vakje kom? Niks. Gewoon doorgaan. Ik hebt geen keuze. Dit pad moet ik doorlopen. Ik schud de dobbelstenen en gooi opnieuw. Morgen is er een nieuwe dag. Nieuwe kansen. Wie weet kom ik dan weer op een goed vakje terecht.

Ik blijf positief. Die eindstreep ga ik halen. Drie stapjes vooruit, twee achteruit. Dat is er altijd nog één vooruit. Steeds vaker hoor ik verhalen van andere ex-Lymies. Die hebben dat laatste vakje gered. Dat geeft hoop. Ooit sluit ik mij bij hen aan. Dan ben ik geen Lymepatiënt meer. Weg met dat groen pionnetje. Dan ben ik gewoon Anke. Zonder Lyme.

 xx anke

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s